(Δημοσιεύτηκε στο Ελληνικό περιοδικό CLOSE UP, no.43, Νοέμβριος 2000)

Οργάνωση & Παραγωγή:  LALAS  PRODUCTIONS  MILANO

photo:    Sakis Lalas

κείμενο:  Valentina De Giorgi

Είναι ένα αστέρι που λάμπει στο στερέωμα του Broadway, του Hollywood και από σήμερα, του Αγγλικού θεάτρου, τ’ όνομα της γνωστό σ’ όλο τον κόσμο, ένα όνομα διατηρημένο με περηφάνια, γιατί η Olympia Dukakis είναι υπερήφανη για την Ελληνική της καταγωγή: την διατηρεί στα δυναμικά και, ταυτόχρονα, γλυκά της χαρακτηριστικά, αλλά πάνω απ’ όλα, στην ελληνική γλώσσα την οποία, ενώ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αμερική, συνεχίζει να την χειρίζεται με ευχέρεια.

            Η Olympia Dukakis διακρίνεται, εκτός των άλλων, για την συνεχή επιμονή που επέδειξε σ’ όλη την πορεία της μέχρι σήμερα: η επιτυχία της στο παγκόσμιο στερέωμα ασφαλώς και δεν ήρθε κατά τύχη, αλλά έπειτα από 30 χρόνια σκληρής και επίπονης δουλειάς και εμπειριών που συγκέντρωσε στα θέατρα του Broadway, όπου, χάριν αυτού, έγινε μια ολοκληρωμένη θεατρική ηθοποιός.

            Κόρη Ελλήνων μεταναστών (η μαμά της γεννήθηκε στη Μάνη της Πελοποννήσου ενώ ο πατέρας της κατάγονταν από Μυτιλήνη), η Olympia μεγάλωσε στο Lowell της Μασαχουσέτης, όπου οι Ιρλανδοί καθολικοί της περιοχής έβλεπαν πολύ δύσπιστα την παρουσία της Ορθόδοξης οικογένειας Dukakis. Το ενδιαφέρον της Olympia για το θέατρο ξεκίνησε όταν ο πατέρας της ίδρυσε έναν θίασο με ερασιτέχνες ηθοποιούς, το επονομαζόμενο «club Demostene», το οποίο και ανέβαζε μεγάλα κλασσικά ελληνικά δράματα: στα 13 της χρόνια, η Olympia, έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο.

       Όμως, παρόλα αυτά, η καριέρα της στην ηθοποιία δεν είχε συνέχεια, τα πρώτα χρόνια μετά το πρώτο της θεατρικό ξεκίνημα. Η Olympia παίρνει πτυχίο φυσιοθεραπεύτριας από το Boston University (ένα πολύ καλό υποσχόμενο πτυχίο εκείνη την εποχή μιας και οι αμοιβές ενός φυσιοθεραπευτή ήταν παραπάνω από ικανοποιητικές) και «οργώνει» την χώρα με σκοπό να προσφέρει στους ασθενείς που πάσχουν από πολιομυελίτιδα τις ευεργετικές της υπηρεσίες.

            Το όνειρο της ζωής της, όμως, παρέμεινε να γίνει μια επιτυχημένη ηθοποιός και έτσι, ξαφνικά, πήρε την θαρραλέα απόφαση να κάνει πράξη αυτό το οποίο επιθυμούσε χρόνια πριν: αφήνει την δουλειά της και σπουδάζει ηθοποιία και πάλι στο Boston University.

            Όταν τελείωσε την σχολή της μεταφέρεται στην Νέα Υόρκη περνώντας, λίγο-πολύ, απ’ όλα τα θεατρικά πλατό της πόλης , κάνοντας τις απαιτούμενες οντισιόν και ερμηνεύοντας ταυτόχρονα έναν μεγάλο αριθμό ρόλων στα show Off - Broadway. Σε μια οντισιόν η Olympia γνωρίζει και ερωτεύεται τον ηθοποιό Louis Zorich: 9 μήνες μετά παντρεύονται και , αφού περάσουν μερικά χρόνια, μεταφέρονται στο New Jersey με τα 3 παιδιά τους. Εκεί η Olympia μαζί με τον αδελφό της Apollo και τον Louis ιδρύουν το  Whole Theater of Montclair: για κάποια χρόνια όλα τους πήγαιναν πολύ καλά, μέχρι την στιγμή που, ξαφνικά, το κράτος αποφασίζει να σταματήσει τις χρηματοδοτήσεις, γεγονός που σπρώχνει το Θέατρο σε κλείσιμο. 

Η Olympia συνεχίζει επίμονα  την προσπάθεια της, δουλεύοντας σκληρά. Παρά το γεγονός ότι κουβαλάει στην πλάτη της  πολλές συμμετοχές τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση, βρίσκεται σε μια κατάσταση οικονομική όχι ιδιαίτερα ανθηρή. Η όλη της προσπάθεια επιβραβεύεται τελικά, το 1987 , εξαιτίας του ρόλου της ως Rosa Castorini, που ερμηνεύει στην ρομαντική κωμωδία «Moonstruck», κερδίζει το Oscar ως Best Supporting Actress, το βραβείο  κριτικών της New York, το βραβείo κριτικών του Los Angeles και ένα Golden Globe.

Από εκείνη την στιγμή και έπειτα γυρίζει πολλές άλλες πετυχημένες ταινίες όπως είναι οι «Steel Magnolias», «Working Girl», «The Cemetery club» και η «Mr. Holland’s Opus». Λαμβάνει, επιπλέον, πολύ καλές κριτικές και για το ρόλο της Anna Madrigal που ερμήνευσε στην γνωστή σειρά του PBS «Tales of the city».

Αλλά η πιο μεγάλη της αγάπη παραμένει το θέατρο, όπου αναγνωρίζεται ως μια από τις μεγαλύτερες κυρίες των «παλκοσένικων». Πέρα όμως, από το Whole Theater of Montclair, ίδρυσε και το  Charles Playhouse of Boston. Επί 15 χρόνια δίδαξε ηθοποιία στο New York University και κέρδισε 2  Obie Awards για την ερμηνεία της στο «A man’s man» του  Bertold Brecht και στο «The marriage of Bette and Boo»του Cristopher Durang.

            Παθιασμένη ηθοποιός, σκηνοθέτης, παραγωγός και καθηγήτρια, η Olympia αφιερώνεται ενεργητικά στον αγώνα των δικαιωμάτων της γυναίκας και της προστασίας του περιβάλλοντος: συμμετέχει συχνά σε συνέδρια και εκδηλώσεις σ’ όλες της Η.Π.Α. Το τελευταίο καιρό έγινε και επιχειρηματίας: πράγματι, έδωσε το όνομα της σε μια σειρά από Ελληνικές σαλάτες (Greek Salad, Light Greek Salad, Creamy Salad και  Light Creamy Feta), επιτρέποντας στους Αμερικάνους να γευθούν και να εκτιμήσουν την Ελληνική κουζίνα.

            Αυτή την περίοδο η Dukakis βρίσκεται στο θέατρο Lyceum του Broadway με το «Rose», ένα έργο του Martin Sherman με την σκηνοθεσία της Nancy Meculez, παραγωγή του Royal National Theater of London, με το οποίο και έκανε το ντεμπούτο της στην Αγγλική σκηνή με απόλυτη επιτυχία. Το «Rose» αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας, η εξαιρετική ζωή της οποίας ξεκινά από ένα μικρό χωριό της Ρωσίας και συνεχίζεται στο γκέτο της Βαρσοβίας, σ’ ένα πλοίο με τ’ όνομα «The exodus», και τελικά στους πεζόδρομους του Atlantic City, στα canyons της Arizona και στις νύχτες κάτω από το ρυθμό της salsa του Miami Beach. Το «Rose» δεν είναι απλά το πορτρέτο μιας Εβραίας γυναίκας, είναι, πάνω απ’ όλα, μια βόλτα ανάμεσα στα σημαντικότερα γεγονότα που χαρακτήρισαν αυτόν τον αιώνα.

Συναντήσαμε την Olympia Dukakis στο  Vivian Beaumont Theater στο  Lincoln Center στην New York. Μας κατέπληξε με την απλότητα και με την γλυκιά εκφραστικότητα της, σίγουρα δεν είναι η συμπεριφορά που θα περίμενε κανείς από μια diva….αλλά σίγουρα όλες οι «ντίβες» δεν έχουν ελληνικές ρίζες.....

·       Τι σχέση έχετε σήμερα με την Ελλάδα;

“ Με την Ελλάδα έχω μια σχέση πάνω απ’ όλα τουριστική. Πέρσι πήγα στην Μύκονο για 2 εβδομάδες. Πριν πάω εκεί βρισκόμουν στην Αίγυπτο για τα γυρίσματα μιας ταινίας και είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ την Μάνη, το χωριό στο οποίο γεννήθηκε η μητέρα μου, καθώς και την Μυτιλήνη, την πατρίδα του πατέρα μου. Ακόμη επισκέφτηκα την Θεσσαλονίκη, τις Σποράδες και την Κρήτη. Δυστυχώς ακόμη δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να δουλέψω και στην Ελλάδα: θα έπρεπε να λάβω μέρος στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης με το καινούργιο μου θεατρικό έργο «Rose», αλλά τελικά αυτό δεν έγινε εφικτό. Θα δούμε στο μέλλον.....”

·       Και τα παιδιά σας;

“ Έχω 3 παιδιά: η Christina είναι ηθοποιός, ο Peter είναι παραγωγός στην τηλεόραση και ο Stephan δουλεύει στο χώρο του International Marketing. Τα ονόματα των παιδιών μου δεν τα επέλεξα τυχαίως, αλλά αυτά έχουν αντιστοιχία τόσο στην Ελληνική γλώσσα όσο και στην Αμερικάνικη για να υπογραμμίσω ότι ανήκουν ταυτόχρονα σε δύο διαφορετικές κουλτούρες: έτσι το Peter είναι Πέτρος, το Stephan είναι Στέφανος και η Christina Χρυσούλα.”

·       Διάβασα κάπου ότι οι αγαπημένες σας ταινίες είναι «Miracolo a Milano» και «Il Postino»...

“ Λατρεύω το «Miracolo a Milano» και όσο για την ταινία «Il Postino» είναι  μια ταινία καταπληκτική...... Αγαπάω γενικά το Ιταλικό σινεμά: είμαι μια παθιασμένη θαυμάστρια του Fellini, της  Lina Westmuller, του Giancarlo Giannini, του Marcello Mastroianni και της μεγάλης Giulietta Masina.”

·       Μήπως αυτή η αγάπη σας για την Ιταλική κουλτούρα οφείλεται και στην ‘’Rosa Castorini;”

Η Ιταλική κουλτούρα μου άρεσε πάντα: λατρεύω την Ιταλική τέχνη, πάνω απ’ όλα την Αναγέννηση, και εκτός αυτού το σινεμά, τους ηθοποιούς και τους σκηνοθέτες, καθώς και τους Ιταλούς συγγραφείς....Στην ταινία «Moonstruck»,  όπου ερμηνεύω μια Ιταλίδα που ζει στην Νέα Υόρκη, μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω την Ιταλική κουλτούρα σε βάθος και να την αγαπήσω ακόμη περισσότερο.....”

·       Μετά το 1987, και ύστερα από το Oscar και το Golden Globe που  άλλαξαν την καριέρα σας με το καλύτερο τρόπο, πείτε μας πόσο σας λείπει εκείνη η περίοδο που γυρνούσατε καθημερινά τα θέατρα του Broadway κάνοντας οντισιόν την μία πίσω από την άλλη;

“ Όχι, δεν θα έλεγα ότι μου λείπει κάτι από εκείνη την δύσκολη περίοδο: ακόμη και σήμερα πρέπει να αντιμετωπίζω χιλιάδες δυσκολίες και συνεχίζω να δουλεύω το ίδιο σκληρά, θα έλεγα χωρίς υπερβολή ακόμη περισσότερο, αλλά είμαι πολύ ευτυχισμένη που εκείνη η περίοδος της ζωής μου πέρασε.”

·       Σχέδια για το μέλλον;